پد سلولزی و قاپ پد

خنک کننده پد رایج‌ترین سیستم خنک کننده مورد استفاده در گلخانه‌ها می‌باشد. پد لایه‌ای از پوشال و یا سلولوز می‎باشد که در قسمت ورودی هوا نصب شده و به وسیله‌ی نازل‌هایی، آب بر روی آن ریخته شده و هوای گرم بیرون گلخانه به کمک فشار منفی یا خلاء ایجاد شده توسط هواکش‌ها از میان پد خیس عبور کرده و پس از خنک شدن در داخل سالن حرکت کرده و از سوی دیگر به وسیله هواکش‌ها به خارج از گلخانه هدایت می‌شود. پد سلولوزی نسبت به سیستم مه‌پاش رایج‌تر است، زیرا مدیریت پد آسان‌تر بوده و مشکل خیس شدن بیش از اندازه سالن وجود ندارد. برای دستیابی به بیشترین خنک کنندگی نیاز است که مساحت پدهای خنک کننده‌ی تبخیری به اندازه کافی باشد. کم بودن سطح پد موجب کاهش بازده هواکش‌ها و کاهش اثر خنک کنندگی می‌شود. در سیستم‌های پد سلولوزی با ضخامت 15 سانتی متری، سرعت جریان هوا حدود 8/1 متر در ثانیه از میان پد با فشار استاتیک 15 پاسکال بازده خنک کنندگی مناسبی به همراه خواهد داشت. در مورد پدهای سلولوزی با ضخامت 10 سانتی‌متری، سرعت جریان هوا تفریباً 25/1 متر در ثانیه با فشار 15 پاسکال همراه خواهد بود. برای محاسبه‌ی فشار استاتیک در سیستم پد در سرعت جریان‌های متفاوت هوا بهتر است به پیشنهاد کارخانه‌ی سازنده پد مراجعه نمود. در بیشتر زمان‌ها که فشار استاتیک در سیستم پد 15 پاسکال است، فشار استاتیک در قسمت هواکش‌ها معمولاً بین 30-22 پاسکال می‌باشد. بازده خنک‌کنندگی یک سیستم پد از روی تأثیر آن بر کاهش دمای دماسنج خشک نسبت به دمای دماسنج خیس اندازه‌گیری می‌شود. بیشتر پدها به گونه‌ای طراحی می‌شوند که با به کارگیری سطح پد مورد نظر، بازده خنک کنندگی آن‌ها نزدیک به 75 درصد باشد. بازده خنک کنندگی، 75 درصد به این معناست که قابلیت پد در کاهش دمای دماسنج خشک نسبت به دماسنج خیس 75 درصد است. برای نمونه در شرایطی که دمای هوا 31 درجه سانتی‌گراد و رطوبت نسبی 60 درصد است، دمای هوایی که از پدها گذشته و وارد گلخانه می‌شود نزدیک به6/24 درجه سانتی گراد خواهد بود. مهم ترین نکته در محاسبه مساحت پد مطابقت آن با ظرفیت هواکش‌ها است. مسئله مهم دیگر این است که هوا بتواند به آسانی از میان پد عبور کرده و فشار استاتیک گلخانه بیش از اندازه افزایش نیابد. هدف اصلی این است که بازده خنک کنندگی با کمترین پد مورد نیاز بدست آید و در عین حال از افزایش فشار استاتیک جلوگیری شود.